18 ژوئن 2024 - در یک گام مهم رو به جلو در مدیریت دیابت، مطالعه ی اخیر که در ژورنال Diabetes, Obesity and Metabolism  منتشر شده است، ارتباط قانع کننده ای را بین شروع درمان با مهارکننده های دی پپتیدیل پپتیداز-4 (DPP-4) در سطوح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) زیر 7.5% و کاهش متعاقب رویدادهای بالینی اصلی با واسطه ی کاهش نوسان در هموگلوبین گلیکوزیله، نشان داد. این تحقیق بینش های جدیدی را در مورد بهینه سازی استراتژی های درمانی برای افراد مبتلا به دیابت ارائه می دهد.

این مطالعه نشان داد که شروع درمان با مهارکننده‌های DPP4 زمانی که HbA1c بیمار کمتر از 7.5% است در مقایسه با شروع درمان با HbA1c برابر یا بیش از 7.5% ، به طور قابل‌توجهی خطر هیپوگلایسمی شدید، شروع انسولین تراپی، نارسایی قلبی، حوادث قلبی عروقی، پیشرفت بیماری کلیوی، و مرگ‌ومیر را کاهش می‌دهد.

محققان گزارش دادند که «تغییر پذیری کمتر HbA1c تا حد زیادی باعث این پیشرفت‌ها شد، که نشان می‌دهد شروع زودهنگام درمان با کلاس دارویی DPP4i می‌تواند با اینرسی درمانی مبارزه کند، نوسانات HbA1c را به حداقل برساند و نیاز به انسولین را به تاخیر بیاندازد».

در سال‌های اخیر، مهارکننده‌های DPP-4، دسته‌ای از داروهای خوراکی ضد دیابت، به دلیل کارایی خود در بهبود کنترل قند خون با پروفایل‌های ایمنی مطلوب، مورد توجه قرار گرفته اند. با این حال، زمان شروع مهارکننده های DPP-4 نسبت به سطوح HbA1c و تأثیر آن بر نتایج بالینی، حوزه‌های تحقیقات فعال در جامعه پزشکی باقی مانده است.

اینرسی درمانی، تداوم درمان ضعیف و هیپوگلایسمی می تواند منجر به نوسانات قند خون و نتایج ضعیف در دیابت نوع 2 (T2D) شود. جولیانا سی. ان. چان، و همکارانش از بیمارستان شاهزاده ولز در منطقه اداری ویژه هنگ کنگ، شروع انسولین، تغییر پذیری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، هیپوگلایسمی شدید و رویدادهای بالینی را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 را با مهارکننده‌های DPP4 در آستانه های پایین و بالای HbA1c با هم مقایسه کردند.

برای این منظور، محققان نتایج گروهی از بیمارانی که درمان با DPP4i را در HbA1c کمتر از 7.5% شروع کرده بودند، با بیمارانی که درمان با این داروها را در HbA1c برابر یا بیش از 7.5% شروع کردند، در فاصله ی سال‌های 2007-2019 با استفاده از سوابق پزشکی الکترونیکی سراسر هنگ کنگ مقایسه نمودند. امتیاز تغییرپذیری هموگلوبین گلیکوزیله (HVS) به عنوان نسبت تغییر HbA1c به میزان ≥0.5٪ در مقایسه با مقادیر قبلی، تعریف شد.

مدل Cox برای مقایسه خطرات شروع انسولین و پیامدهای بالینی مورد استفاده قرار گرفت که برای متغیرهای تغییر کننده با زمان، بین دو گروه تنظیم شد. اثرات نوسانات HbA1c بر پیامدها نیز برآورد شد.

محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

•  در میان 6874 بیمار که تحت درمان با انسولین نبودند و درمان با DPP4i برای آنها را آغاز شده بود، 88.7٪ با متفورمین و 79.6٪ با سولفونیل اوره در ابتدا درمان شده بودند (54.9٪ مرد؛ میانگین سنی 11.4±65.2 سال).

•  پس از یک پیگیری متوسط ​​4.6 ساله، برای گروه آستانه ی پایین هموگلوبین گلیکوزیله به همراهHVS  پایین (<50٪) در مقایسه با گروه آستانه بالای هموگلوبین گلیکوزیله به علاوه HVS بالا (≥50٪)، نسبت خطر شروع انسولین( 0.35)، نقاط پایانی نامطلوب قلبی عروقی (0.76)، نارسایی قلبی (0.42)، هیپوگلایسمی شدید (0.388)، مرگ و میر (0.45)، و مرحله نهایی بیماری کلیوی (0.65) کاهش یافت.

•  کاهش تغییر پذیری هموگلوبین گلیکوزیله، 31.1% تا 81.2% از اندازه اثر شروع DPP4i درHbA1c  کمتر از 7.5% را در مقابل HbA1c≥ 7.5% ، بر پیامدها توضیح می دهد.

در نتیجه، این مطالعه نشان داد که در بیماران چینی مبتلا به دیابت نوع 2، اجتناب از اینرسی درمانی با کنترل تشدید قند خون در HbA1c کمتر از 7.5% با استفاده از داروهای با خطر هیپوگلایسمی پایین و تحمل خوب مانند DPP4i، سبب کاهش تغییر پذیری HbA1c، تاخیر در درمان انسولین، و بهبود رویدادهای بالینی گردید.

پیامدهای این تحقیق فراتر از قلمرو مدیریت دیابت است و اصول گسترده تر پزشکی فردی و مراقبت های پیشگیرانه را روشن می کند. از آنجایی که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در تلاش هستند تا استراتژی های درمانی را متناسب با نیازهای منحصر به فرد هر بیمار تنظیم کنند، یافته های این مطالعه یک منطق قانع کننده برای مداخله ی زودهنگام و مدیریت پیشگیرانه قند خون در بهینه سازی نتایج سلامت برای افراد مبتلا به دیابت ارائه می دهد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/lowering-hba1c-variability-key-to-reduced-major-clinical-events-with-dpp4-inhibitors-study-finds-129989